..E-posta: Şifre:
İzEdebiyat'a Üye Ol
Sıkça Sorulanlar
Şifrenizi mi unuttunuz?..
İnsan kendini bilmeli. Gerçeği keşfetmeye yaramasa da, yaşamayı öğretiyor. Ve bundan daha güzel birşey yok. -Pascal
şiir
öykü
roman
deneme
eleştiri
inceleme
bilimsel
yazarlar
Anasayfa
Son Eklenenler
Forumlar
Üyelik
Yazar Katılımı
Yazar Kütüphaneleri



Şu Anda Ne Yazıyorsunuz?
İnternet ve Yazarlık
Yazarlık Kaynakları
Yazma Süreci
İlk Roman
Kitap Yayınlatmak
Yeni Bir Dünya Düşlemek
Niçin Yazıyorum?
Yazarlar Hakkında Her Şey
Ben Bir Yazarım!
Şu An Ne Okuyorsunuz?
Tüm başlıklar  


 


 

 




Arama Motoru

İzEdebiyat > Deneme > Yaşam > Yûşa Irmak




29 Nisan 2022
Tesirsiz Sözler!  
Yûşa Irmak
Herkesin önceliklerini şaşırdığı garip bir çağda yaşıyoruz. Adına yaşam denilecekse bu hayatın içinde yaşıyor olmak boğuyor artık beni… Kimileri kelinin, kimileri belinin, kimileri makamın, kimileri şanın, şöhretin, kimileri paranın, pulun peşinde at gibi koşturuyor… En yakınlarımız da değil! Sen, ben de değil! Yeryüzünde yaşayan insanlar zıvanadan çıkmış durumda. Sanki herkes birbirini delirtmek için yaşıyor bu hayatı…


:CE:
“Benim hiç gönlümü almadılar. Ben hep kendi kendime bir köşede affettim herkesi.” Nilgün Marmara

Herkesin önceliklerini şaşırdığı garip bir çağda yaşıyoruz. Adına yaşam denilecekse bu hayatın içinde yaşıyor olmak boğuyor artık beni… Kimileri kelinin, kimileri belinin, kimileri makamın, kimileri şanın, şöhretin, kimileri paranın, pulun peşinde at gibi koşturuyor… En yakınlarımız da değil! Sen, ben de değil! Yeryüzünde yaşayan insanlar zıvanadan çıkmış durumda. Sanki herkes birbirini delirtmek için yaşıyor bu hayatı…

Bu durumun üstesinden nasıl geliriz bilemiyorum! Can sıksak olmuyor, sıkmasak kahroluyoruz… Birilerine güvensek hop sırttaki postta zehirli bir hançer izi… İnanır mısınız artık beni yenilmek ve şaşırmak yormuyor! Sadece yenileceğimi bile bile bir ümittir diye sarıldığım her şeyden artık buz gibi soğudum. Çünkü yaralanmadık yer kalmadı yüreğimizde. İçimiz dahiliye doktorlarının tez konusu olacak kadar bilinmez yaralarla dolu… Bu yaralarda kimlerin dahli var onu da hiç saymadım ama saymaya kalksam, şuan Gürpınar sahilde simit satan simitçiden tutun, ağır vergilerle ağzımıza sıçan devlete, sevdiğini söyleyerek X’tir olup giden sevgiliye kadar geniş bir liste çıkartabilirim hepinize… Ağzını kırdığım şu dünyada bunca çile, dertle yaşamak, yaşarken ezile büzüle, yenile yıkıla, çiğnene doğrana yaşamaktan ortaya neopsikopat yeni bir insan prototipi oluştu hamdolsun!
Sağ olun, var olun! Hem canı sağ olsun birlikte yapraklarına dokunduğumuz ağaçların! Seni her defasında üzmeyi başaran babanın! Ve beni içine dahil etmediğin günlük tüm telaşların canı sağ olsun! Bilirim, senin üstesinden gelemeyeceğin bir şey yok zaten. Hem senin üstesinden gelemeyeceğin bir şeyin ben nasıl üstesinden gelebilirim? Yokluğunla açtığın gedikli yaralarım ve dört yıl özenle koruduğum “acılar koleksiyonum”a bir yenisini daha eklerim olur biter. Sen yeter ki canını sıkma! X’tir et yani! Artık ne olacaksa olsun…

Yağar mı, yağmaz mı diye üstümde dolanan yağmur yüklü bulutların rengine bakmaya bile tahammülüm yok. Kutsal mekân saydığım muhitinde, gülerken ağlayan çocukları teselli etmeye, adına sadaka niyetine harçlık verip sevindirmeye bile takatim yok. Onlar da zaten potansiyel mutsuz çocuklar.
Sadece çocuklar mı? Değil… Mahallende yaşayan herkes mutsuz. Kediler köpekler bile! Sen şimdi bu bakış açıma da üzülürsün. Ona da üzülmeni istemem. Seni, bu şehirden ve mahalleden koruyamadığıma ben üzüleyim sen üzülme. Ama illa da üzülüp ağlayacaksan, kendi mutsuzluğuna ağla her zamanki gibi bensiz…

Biliyor musunuz sadece yaratılmış varlıkların en şereflisi kabul edilen insanın değil, horlanmış, itilmiş, kovulmuş, kovalanmış, dövülmüş, sövülmüş, unutulmuş ve bir kenarda elimize bakan; kurdun, kuşun, kedinin, köpeğin, börtü böceğin bile hakkı yamultacak hepimizi. Hiçbir şeyden değilse de umursamadan önlerinden geçip gittiğimiz, mendil satarak bizlerden yardım isteyen o çocukların ahı yakacak bizleri…

Biz de kalkmış yanlış zamanda, yanlış birine aşık olduk, vefa da görmedik, sevgi de görmedik diye kendi yaralarımıza ağlıyoruz utanmadan… Oysa şu dünyada kedi, köpeğin her gün önünden büyük bir umarsızlıkla geçtiğimiz ağaçların bile bir anlamı var da insanın yok işte! Kahrolası dünyada varoluş gayesine, önceliklerine yabancı tek mahluk insanoğludur.
Eşref-i mahlukat dediğimiz şerefli varlık bu mu lan? Doğru! Eşref-i mahlukat ama hamuru da çamurdan. Onun için çamurlukları iyi biliyor tüm insanlar. İnsan artık insanlığın utancı olmuş bu dünyada! Daha da ötesi yok…

Gözümün önünde Gürpınar Sahil’de şimdi mendil satan çocuğa 5 TL uzatıp, mendili almadı şerefsiz. Kafasını da Google’ın insansız otomobili gibi 360 derece çevirip tepki ölçüyor. Sırf birileri görsün takdir etsin diye bakınıp duruyor etrafa… 5 liradan kazanacağın karizmanın ta ağzına tüküreyim senin! Şerefsiz yaratık! Verdiğin o 5 TL ile sadece bir somun ekmeği alınıyor p.ç kurusu! Yaptığın şey doğru ama yanlış olan sensin işte. Sen de birçok anne ve babanın istemeden dünyaya getirdiği puştlardan birisin, hepsi bu!

Vallahi, Billahi, Tillahi, herkesin adına utanmaktan yoruldum artık. Yoruldum! Yapmaya, düzeltmeye, onarmaya cesaret edip sonrasında olup bitenler karşısında hayal kırıklığına uğramaktan yoruldum, usandım… Her şeyi içime ata ata ülser oldum… Ama ne yapayım? Ne yapayım ki Allah’a havale etmekten başka bir silahım da yok benim!

Hadi az ileriye sarayım! Sarayım da çamurdan insanların yaptığı çamurlukları faş edelim…
Sırf, şahsi dünyasını keyifli yaşamak için toprağı kendine mesken eden insanların cümlesine lanet olsun.
Sırf çıkar ve menfaat için yaşayan, burnu beş karış havada, bencil, kibirli, o. çocuklarına lanet olsun.
Aşk olsun, dostluk olsun, birlik olsun, kardeşlik olsun diyen sonra verdiği sözleri tutmayan insanlara lanet olsun.
Sokak hayvanlarına bakıyoruz diye insanlardan mama yardımı toplayan, aldığı yardımı nakite çevirip keyif çatan tüm hayvan dostlarına lanet olsun!
Sokak hayvanlarına iyilik adı altında sürekli besleyen bir süre sonra guruplar halinde başıboş dolaşan köpeklerin parçaladığı çocukları görmezden gelen tüm insanlığa, belediyeye, devlete lanet olsun!
Verilen makamın içini doldurmayan, işini yapmayan; ne kadar bürokrat, siyasetçi, akademisyen, genel müdür, müdür, şef gibi unvanlara sahip insancıklar varsa topuna lanet olsun, aldıkları maaş haram olsun.
Bankaya hiçbir karşılığı olmayan çeki kestirip sonrasında bununla kaçmaya vakit ayarlayan ve dünyanın öbür ucuna kaçıp keyif süren kalpazanlara lanet, bu o. çocuklarına inanlarla da veyl olsun…

Bu liste uzayıp gider daha ama kısa keseceğim. Gerçekten herkes birbirinden uzak dursun artık. Böylece kimse kimseye zarar veremez. Kimse kimseyi kandıramaz. Kimse kimseyi üzemez. Herkes işini yapsın. Herkes bulunduğu yerin içini doldursun. Ve o mesafe varya o mesafe! Gerçekten çok iyiymiş. Aslında iyi de değil, şartmış! Gerisi hikâye…

Beni, gecenin bu saatinde delice şeyler düşündüren ve isyan ettirenlere de aşk olsun. Sabah yine işe gideceğim. Bugün günlerden Cuma! Gelir misin? Gider misin?, Uyur musun? Gezer misin?, haberim yok… Hatırın olmasa, yaşadıklarımız olmasa, çektirdiğin bu acıları Allah da kabul etmezdi biliyorum. Sırf dil ucuyla söylediğin bir çift güzel sözün, okuduğun o şiirin hatırına bastırıyorum öfkemi… Her geçen günden bir sonraki güne ertelediğim öfkemi bu gece de öteliyorum…
Yoksa bu deniz, bu ağaçlar, simitçi, arabasıyla çaka satan zibidiler ve beni oraya taşıyan motosikletim elimde kalacak!



Söyleyeceklerim var!

Bu yazıda yazanlara katılıyor musunuz? Eklemek istediğiniz bir şey var mı? Katılmadığınız, beğenmediğiniz ya da düzeltilmesi gerekiyor diye düşündüğünüz bilgiler mi içeriyor?

Yazıları yorumlayabilmek için üye olmalısınız. Neden mi? İnanıyoruz ki, yüreklerini ve düşüncelerini çekinmeden okurlarına açan yazarlarımız, yazıları hakkında fikir yürütenlerle istediklerinde diyaloğa geçebilmeliler.

Daha önceden kayıt olduysanız, burayı tıklayın.


 


İzEdebiyat yazarı olarak seçeceğiniz yazıları kendi kişisel kütüphanenizde sergileyebilirsiniz. Kendi kütüphanenizi oluşturmak için burayı tıklayın.

Yazarın yaşam kümesinde bulunan diğer yazıları...
Tesirsiz Sözler 3
Boş Çerçeve
Başlamadan Biten İlişkiler
Gerçek Temizlik…
İhtiyarlara Yer Var!
Tesirsiz Sözler 2
Yeşil Gözlüler Dünyayı Yeşil mi Görür?
Yalnız Yıllar
Kurumuş Ağacı Yeşertmek
Hiç Bitmeyen Deneyim

Yazarın deneme ana kümesinde bulunan diğer yazıları...
Füsun Akatlı’nın Öldüğü Gün
Tadı Damağımızda Kalan Tatlar
Tanpınar’ın Şark ve Garp Çıkmazı Üzerine…
İncir Çekirdeğini Doldurmak Ya da Doldurmamak
Refik Halid’in Ahmed Midhat Efendi’si
"Zeytinliklerin Altında Sükûn Yok!"
Günde 25 Dolar Artı Masraflar
80’ler Ölebilir mi?
Ver Elini Gidelim
Tolstoy’un İtirafları

Yazarın diğer ana kümelerde yazmış olduğu yazılar...
Lafzı Terennüm [Şiir]
Sevgiliye Hasretle [Şiir]
Sana Bildirdiklerim [Şiir]
Bilmiyorum [Şiir]
Bir Dudak Yarılması [Şiir]
Beste-i Nigar [Şiir]
Kehribar Gözlüm [Şiir]
Yâr Gördüm [Şiir]
Med Cezir [Şiir]
Geceye Kâside [Şiir]


Yûşa Irmak kimdir?

Felsefe ve edebiyat aşığı! Yayıncı, gazeteci ve kitapsever. . .


yazardan son gelenler

 




| Şiir | Öykü | Roman | Deneme | Eleştiri | İnceleme | Bilimsel | Yazarlar | Babıali Kütüphanesi | Yazar Kütüphaneleri | Yaratıcı Yazarlık

| Katılım | İletişim | Yasallık | Saklılık & Gizlilik | Yayın İlkeleri | İzEdebiyat? | SSS | Künye | Üye Girişi |

Custom & Premade Book Covers
Book Cover Zone
Premade Book Covers

İzEdebiyat bir İzlenim Yapım sitesidir. © İzlenim Yapım, 2022 | © Yûşa Irmak, 2022
İzEdebiyat'da yayınlanan bütün yazılar, telif hakları yasalarınca korunmaktadır. Tümü yazarlarının ya da telif hakkı sahiplerinin izniyle sitemizde yer almaktadır. Yazarların ya da telif hakkı sahiplerinin izni olmaksızın sitede yer alan metinlerin -kısa alıntı ve tanıtımlar dışında- herhangi bir biçimde basılması/yayınlanması kesinlikle yasaktır.
Ayrıntılı bilgi icin Yasallık bölümüne bkz.